Arturo Del Castillo

[1925-] (Concepciοn (Χιλή)) Ο Arturo Perez Del Castillo γεννήθηκε στην Concepciοn (Χιλή) το 1925, πολύ γρήγορα πηγαίνει στο Santiago όπου δουλεύει αρχικά ως εικονογράφος. το 1948 εγκαταλείπει την πατρίδα του και πηγαίνει να συναντήσει τον αδελφό του, Jorge στο Buenos Aires της Αργεντινής. η Αργεντινή , η δεύτερη πατρίδα του, θα της μείνει πιστός ως το τέλος… Με τις συμβουλές και τις συστάσεις του Jorge , ο νεαρός Arturo θα πιάσει δουλειά στις εκδόσεις Editorial Columbia , ξεκινώντας αρχικά ως δημιουργός καλλιτεχνικής γραφής (lettering), στο Intervalo. Μετά από ένα πρώτο κόμικς για το περιοδικό Aventuras (εκδόσεις Guttierez), επιστρέφει ξανά στο Intervalo ,τούτη τη φορά όμως ως σεναριογράφος. Από το 1948 έως το 1957 , δημιούργησε αρκετές μεταφορές κλασικών μυθιστορημάτων στη μορφή των κόμικς(«La Dame en Blanc» του Alejandro Casota, «Ο άνθρωπος που γελά» του Victor Hugo, κ.α.).
Το 1957 είναι η πιο σημαντική χρονιά για τον καλλιτέχνη, τότε συνεργάζεται με τον συγγραφέα Hector German Oesterheld , και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο όμορφα κόμικς που έγιναν ποτέ: ο «Randall The Killer», μια western σειρά, δημοσιευμένη στο περιοδικό Hora Cero (εκδόσεις Frontera). Στο ντεμπούτο του 1960 δούλεψε για το αγγλικό πρακτορείο Fleetway Productions (Amalgamated Press), όπου σχεδίασε μεταφορές σε κόμικς γνωστών κλασικών νουβελών («Οι Τρεις Σωματοφύλακες»,»l Homme au masque de fer» τoυ Alexandre Dumas,κ.α.). αυτή την περίοδο δημιουργεί κι ένα άλλο western, το «Ringo»(εκδίδεται ξανά και συνεχίζεται τα χρόνια 1968-1974). το 1962 συνεργάζεται με τον αργεντινό σεναριογράφο Ray Collins(ψευδώνυμο του Zappietto), και δημιουργούν μαζί το πολύ όμορφο «Garret»(1961-1964), για το αργεντινό εβδομαδιαίο Misterix. Το 1974 συνέχισαν αυτή τη σειρά , υπό τον νέο τίτλο «El Cobra» για το περιοδικό Scorpio. Ο Del Castillo σχεδίασε ακόμη ένα κόμικς που είχε ως θέμα του τους Vikings, για το περιοδικό Tits-Bits(σε σενάριο του πολύ καλού σεναριογράφου Alfredo Grassi). με τον Oesterheld, από το 1977 έως το 1979, δημιουργεί το «Loco Sexton» για το Scorpio, ενώ το 1975 ξεκίνησε να σχεδιάζει για ιταλούς εκδότες τα :»Ralph Kendall», «Ralph O’Connor»,κ.α. για τα studios d’Ami. Το 1981 παρουσίασε δυο νέες σειρές για τις εκδόσεις Columba,τα «Bannister», γραμμένο απ’ τον Ray Collins, και «Troels» με τον Robin Wood. Συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Record έως το τέλος των ετών του 80, ημερομηνία που ο Arturo Del Castillo σταμάτησε την επαγγελματική του καριέρα στα κόμικς. Το έργο του είναι γνωστό σ’ όλες τις άκρες της γης, ιδίως στην Ιταλία και στη Γαλλία(όπου εκδόθηκαν, μεταξύ άλλων, το «Viva Zapata» στο περιοδικό Pilote το 1964, κλπ.). Ο Arturo Del Castillo, ένας από τους μεγαλύτερους και πιο αυθεντικούς δημιουργούς κόμικς όλων των εποχών, ο καλύτερος σχεδιαστής των westerns, πέθανε τον Iανουάριο του 1992 στο Bueνos Aires, ήταν 66 ετών…

RANDALL THE KILLER

Ίσως το καλύτερο έργο του Arturo Del Castillo,o Randall είναι ένας μοναχικός καβαλάρης, το σταθερό, δυνατό πρόσωπο, αυτός είναι ο Randall. Είναι ένας φονιάς στο κρυφό-αμυδρό παρελθόν του. Καμιά εποχή σαν αυτή δεν θα ξαναέρθει για τον Randall. Σενάριογραφημένο από τον Hector Oesterheld(1919-1977;)) και σχεδιασμένο από τον Arturo Del Castillo, με την συμβολή του αδελφού του και του Guillermo Letteri για τις 10 πρώτες σελίδες, δημοσίευσαν το πιο κλασικό και αυθεντικό western.Ο Randall φτιάχνει, την υπόθεση του σε μια δεκάδα ιστοριών, δημοσιευμένες σε άτακτα χρονικά διαστήματα στο αργεντίνικο εβδομαδιαίο περιοδικό Hora Cero Seminal των εκδόσεων Frontera. Στα χρόνια του 1960, στην Ιταλία το Il Corriere dei Piccoli ξεκίνησε την δημοσίευσή του, ενώ στη Γαλλία η σειρά παρουσιάστηκε σε πολλές φόρμες και διαφορετικούς τίτλους, αρχικά στο Pilote,και στη συνέχεια στο Rintintin, χωρίς όμως -δυστυχώς- αυτή η θαυμάσια σειρά να γνωρίσει την έκδοση ενός άλμπουμ. Το δρομολόγιο αυτού του καβαλάρη της νύχτας παραμένει μυστηριώδες. Εάν, ενίοτε μεσολάβησε και επενέβηκε για να βοηθήσει μια μικρή πόλη εμιγκρέδων, πολεμώντας, αντιμετωπίζοντας και φυλακίζοντας τους ληστές και κακοποιούς, κατόπιν το ίδιο άξαφνα με το όπως εμφανίστηκε ομοίως εξαφανίστηκε, χάθηκε αμέσως μετά, χωρίς στο μεταξύ να υπάρξει κάποια ευχαριστία από την μεριά των κατοίκων της πόλης. Ο Randall καταφθάνει σιωπηλός, ήσυχος, βυθισμένος στις σκέψεις του, ένα cigarillo στριμωγμένο στα χείλη του. Ο Randall δεν χαμογελά όταν συναντά ένα παιδί, αγνοεί τελείως για τις νεαρές γυναίκες, οι οποίες τον παρατηρούν τερπνά, πρόσχαρες για τον σιωπηλό cow-boy, πάντα στα κρυφά όμως για να μην καταλάβει το πάθος που έχουν για αυτόν. Είναι ένας μοναχικός τύπος που ακολουθεί την μοίρα του στο κονιορτό των όπλών του αλόγου του. κανείς δεν γνωρίζει από που έρχεται και που πηγαίνει. Τινές βγαίνει από ερώτηση εάν όντως ο Sergio Leone εμπνεύστηκε από τον χαρακτήρα του Randall,για τον δικό του ήρωα των φιλμ western τον ενσαρκωμένο στην οθόνη από τον Clint Eastwood,o Leone συν των άλλων αγαπούσε και τα κόμικς. Ο χαρακτήρας του Randall είναι χαραγμένος στο πρόσωπο του, στο βλέμμα του και στην λεπτή, ευγενική κορμοστασιά του , ολιγόλογος, κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα, παθητικός και απόμακρος πράττει το καθήκον του ως άνθρωπος και κατόπιν χάνεται-εξαφανίζεται στο περιθώριο. Φτάνει στο σημείο, τότε που ακόμη ήταν σερίφης, να συλλάβει τον εαυτό του, επειδή πίστεψε προς στιγμήν πως σκότωσε ένα αθώο, τελικά αποκαλύπτεται η αλήθεια, ότι αυτός που σκότωσε ήταν ένοχος, και ανακουφισμένος ξαναβάζει το αστέρι στο στήθος του. Ποιητικές πινελιές περιγραφής του τοπίου, ιδίως στην απαστράπτουσα νύχτα, το φεγγάρι, όλη η πλάση αντικατοπτρίζει τον ψυχικό του συγκερμό. Χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία τόσο το εξάσφαιρο του όσο και τις γροθιές του. Όταν τον καταδικάζουν, σε κάποια στιγμή σε θάνατο με τον τρόπο της εκτέλεσης, χωρίς να καταλαβαίνουν πως είναι αθώος, αυτός ψιθυρίζει αναντίρρητα: «ο θεός ας τους συγχωρέσει», θυμίζοντας έντονα την προσωπικότητα του Ιησού. η τεχνική του del Castillo είναι αριστουργηματική, υπάρχει χειροποίητο ράστερ στο πουκάμισο του ήρωα, του μαυροντυμένου χαρακτήρα με πορφυρό φουλάρι στο λαιμό. Οι δημιουργοί φτιάχνουν ένα νέο πρότυπο ήρωα, το αντί-πρότυπο, και ναι, ο Randall δέχεται με νωχέλεια τα άσχημα σχόλια των συμπολιτών του, οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία να τον εγκαταλείψουν μόνο του σε κάθε δύσκολη στιγμή, θυμίζοντας έντονα μια εκ των πηγών έμπνεύσής του, το μυθικό φιλμ του Fred Zinneman, «High Noon»(το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές)-1952-, με τον Gary Cooper, στο ρόλο του marshal, τον οποίο εγκαταλείπουν όλοι όταν πληροφορούνται ότι 4 φονιάδες έρχονται στην πόλη τους για να τον καθαρίσουν. όπως και αυτός στο πολύ όμορφο και έξυπνο αυτό φιλμ, έτσι και ο Randall, είναι ένας διαφορετικού τύπου marsal, ηθικά υπεράνω όλων, σταθερός στην τέλεση και απονομή του δικαίου, ελαφρά νάρκισσος, παθητικά εγωιστής και ερημίτης, που σαρκάζει όλα τα κλισέ του είδους των western, χωρίς όμως να θέλει να φτάσει, ούτε καν για μια και μόνο στιγμή στην απομυθοποίησή τους. Απεναντίας υπάρχει διάχυτο στις ατμόσφαιρες-κατεξοχήν δραματικές και τραγικές- αυτής της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας μεταφερμένης στην άγρια δύση, μια σφαίρα μιας απροσδιόριστης εντολής από κάπου ψηλά(από το μεταφυσικό ή θείο στοιχείο), για την γένεση, την φθορά, την δοκιμασία, την κάθαρση και την μετάβαση στο μη ορατό αλλά παντοτινά υπάρχον ως άναρχο. ο χώρο-χρόνος αποκτά μια συμβολική διάσταση και είναι
απλά η αφορμή για να αφηγηθούν οι δημιουργοί με μια και ταυτόχρονα με άπειρες φωνές την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο σύγχρονος κόσμος, ο κόσμος όλων μας, και να διαπραγματευτούν καθημερινές ανθρώπινες καταστάσεις, όπως της αποξένωσης και της βαθιάς υπαρξιακής αγωνίας. Οι σχεδιαστικές επιρροές του σχεδιαστή είναι εύκολα ευδιάκριτες: Alex Raymond και Harold Foster,ενώ η επιρροή του στυλ του φαίνεται στις δουλειές κατοπινών σχεδιαστών, όπως των Bernie Wrightson, και Jean Giraud (ιδίως στον Blueberry). Όσον τώρα αφορά το πρότυπο της σχεδιαζόμενης φιγούρας του χαρακτήρα, πολλά μπορούν να ειπωθούν, ας μείνουμε στο πλέον συγκεκριμένο, κι ας αναφέρουμε πως οι φυσιογνωμίες των Gary Cooper, Clint Eastwood,και William Holden συνθέτουν ένα ιδανικό κράμα δεσίματος σε ένα σύνολο που συνθέτει το κεντρικό πρόσωπο. στην Ελλάδα το κόμικς δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Μικρός Καού-Μπόυ, του Θέμου Ανδρεόπουλου (1919-1996), με τον τίτλο Κένταλ. το ίδιο περιοδικό δημοσίευσε ακόμη ένα κόμικς του Castillo,το «Οι Τρεις Σωματοφύλακες», ενώ τα περιοδικά Αγόρι, σκορπιός και Τρουένο δημοσίευσαν κάποιες δουλειές του μεγάλου σχεδιαστή…στα μεγάλα περιοδικά του χώρου; no, not at all…