Brian Bolland

[1951- ] (ΜΒ) Ο Brian Bolland γεννήθηκε το 1951, είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των Βρετανικών κόμικς που αργότερα έγραψε τη δική του ιστορία στην Αμερική. Ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη των 60s και στις αρχές της δεκαετίας του 70 δημοσιεύοντας σχέδια του σε διάφορα underground φανζίν και στα περιοδικά Oz, Friendz, IT, Cozmic Comix, και Time Out. Το 1974 έγραψε, σχεδίασε και τύπωσε 50 αντίτυπα το Suddenly at 2 o’ Clock in the Morning, ενός δικού του φανζίν που περιείχε το δυσεύρετο -πλέον- κόμικς του, Little Nympho in Slumberland (ο τίτλος τα λέει όλα), μια παρωδία του Little Nemo in Slumberland του Winsor McCay. Το 1975 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό κόμικς με τίτλο Powerman (με ένα έγχρωμο σούπερ ήρωα). Στα τέλη των ετών του ΄70 ξεκίνησε να σχεδιάζει τον δημοφιλή χαρακτήρα Judge Dredd, σε σενάρια του John Wagner, για το κλασικό περιοδικό Ε.Φ., 2000A.D., μια δουλειά που τον έκανε διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο. Το 1980 βραβεύτηκε ως ο καλύτερος Βρετανός σχεδιαστής. Το 1983 η D.C. Comics (με παρέμβαση του Joe Staton) τον επέλεξε να σχεδιάσει το Camelot 3000, ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε και στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Bell, πετσοκομμένο. Με τον συμπατριώτη του Alan Moore σχεδίασε το αριστουργηματικό κόμικς Batman: The Killing Joke, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον χαρακτήρα Joker, που απέκτησε cult status. Έχει υπογράψει επίσης ορισμένα σύντομα κόμικς (σε ανθολογίες όπως το Taboo) με διάχυτο το στοιχείο της φαντασίας και του παράδόξου. Ο Bolland είναι ένας από τους καλύτερους ρεαλιστικούς σχεδιαστές, με ένα σχέδιο πλαστικό και πανέμορφο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον σχεδιασμό εξώφυλλων (κύρια για τίτλους της D.C.), με συνέπεια να παράγει λίγα κόμικς. Ο παράξενος, αλλόκοτος και ταραγμένος κόσμος του Mr.Mamoulian, μια σειρά της οποίας υπογράφει το σενάριο και το σχέδιο, κρατά το αναμφισβήτητο ταλέντο του ζωντανό, έστω κι αν αυτή η δουλειά του είναι εντελώς διαφορετική από το γνώριμο στυλ του. Ο Bolland έχει εμπνεύσει μια oλόκληρη γενιά σχεδιαστών, ενώ ο ίδιος έχει επηρεαστεί αρκετά από τον Milo Manara.

http://www.brianbolland.com/

Enki Bilal

Γεννημένος στις 7 Οκτώβρη του 1951 στο Βελιγράδι, ο Enki Bilal φτάνει στο Παρίσι το 1960. Το 1972 κερδίζει το μεγάλο βραβείο σ’ ένα διαγωνισμό κόμικς που είχε διοργανώσει το – πάλαι ποτέ – περιοδικό Pilote. Σ’ αυτό το χώρο δημοσίευσε το πρώτο του κόμικς, που φέρει τον τίτλο «Το καταραμένο μπώλ», φανερά επηρεασμένος από τους απέραντους χώρους του φανταστικού. Οι πρώτες του δημιουργίες ποτισμένες από μάγματα φαντασίας κυμαίνονται σε μικρές αυτοτελείς ιστορίες που από μέσα τους απορρέει μια σφιχτή – πολυδιάστατη -. κλειστή και έντονη κατάσταση αβάσταχτου πόνου, η ροοφόρα, μοναχική. γλυκιά – μα κοφτερή λεπίδα στη σάρκα – μελαγχολία, η εμμονή στο παράδοξο, στο ακατανόητο, στο μεταφυσικό στοιχείο και η βία συνθέτουν ένα μετά – σύμπαν ανέλπιδο, γεμάτο αίμα, Θάνατο και μια υπόκωφη διάθεση ξυραφιών στο δέρμα της ψυχής. Ονειρικές – εφιαλτικές – πεσιμιστικές καταστάσεις, μια άπνευστη φυγή στο χώρο – χρόνο των μεταφυσικών πλάσεων, συμβάντων και ουρλιαχτών. Οι ιστορίες αυτές υπάρχουν στα άλμπουμ «L’ Appel des Etoiles » και «Αναμνήσεις απ’ το υπέρ – διάστημα» που ο δημιουργός τα ορίζει σαν «σημεία αναφοράς» για τις άλλες κατοπινές δημιουργίες του.

Η κρουαζιέρα των λησμονημένων
Ο Enki Bilal συναντά το 1972 τον σεναριογράφο Pierre Christin. Τα κοινά χνώτα που κουβαλούν, αποκτούν μορφή στους «Θρύλους του σήμερα», μια σειρά από πέντε άλμπουμ πολιτικής φαντασίας που ξεκινά με την προσωπική «Κρουαζιέρα των Λησμονημένων», συνεχίζεται με το επικό «Πέτρινο Καράβι», το αριστουργηματικό «Η Πόλη που δεν Υπήρχε», το νοσταλγικό Οι φάλαγγες της Μαύρης Τάξης και ολοκληρώνεται (:) με το ομιχλώδες «Παρτίδα Κυνηγιού». Στην αρχή – πρώτα άλμπουμ – υπήρχε σε πρώτο πλάνο ο τοπικός χαρακτήρας, με αναφορές καθαρά γαλλικές (Βρετόνοι, ψαράδες, στρατιωτικό στρατόπεδο στην Λαντ, απεργία εργατών στα χυτήρια του Ζαντακούρ) στην εξέλιξη όμως το πλαίσιο άπλωσε τα κόκκινα πλοκάμια του και το χταπόδι περιπλανήθηκε και απόμεινε μονάχο του σε κάποιες ευαίσθητες – ταραγμένες – περιοχές στα Δυτικά ή Ανατολικά της Μητρόπολης. Οι «Θρύλοι του Σήμερα» διαπραγματεύτηκαν νέα θέματα, εισάγοντας στα πάνελ την πολιτικοκοινωνική σκοπιά και ιχνηλατώντας τη βία της ανάμνησης, ακολουθώντας τα χνάρια της ουτοπικής πραγματικότητας και της ρεαλιστικής μυθοπλασίας, αποτελώντας το ρόλο ενός μαχητή αγγέλου, βουβό αγγελιοφόρο του αναπόφευκτου.

Ο δρόμος για την αιωνιότητα
Ο νεωτεριστής, ανανεωτής του σύγχρονου κόμικς, ο μεγάλος Enki Bilal δεν Θα μπορούσε να λείψει από την εστέτ ομάδα του μυθικού Metal Hurlant (Moebius, Farkas, Dionnet, Druillet, Jodorowsky), έτσι το 1975, στο τεύχος 6 του περιοδικού δημοσιεύει το εκπληκτικό «Crux Universalis Eternity Road», μια ασπρόμαυρη ιστορία πόνου, σπαραγμού, ματαίας αναζήτησης, παράνοιας, αποκεφαλισμών, μέσα σε μια παράδοξα εφιαλτική σκηνή του Θεάτρου του πανικού και παράλληλα με ένα ανατριχιαστικό κλίμα ενός παράφρονα Θεού και ενός δαίμονα που δεν διαφέρουν και πολύ. Φωνές από μια τερατώδη διάσταση ενός πλατό βυθισμένου στο μαύρο αίμα. Συνάμα. με τον J.Ρ. Dionnet, δημιουργούν το «Exterminateur 17», ένα κόμικς όχι και τόσο πετυχημένο, ίσως λόγω ασυμβατότητας των κόσμων των δύο δημιουργών.

Bleu sang – Το αμύγδαλο του Θεού
Με τη «Γιορτή των Αθανάτων» (1980) ο Bilal αφήνει τα χρώματα και τις ιδέες να τον οδηγήσουν στο κορυφαίο σκαλί της δημιουργίας. Ο «A. Nikopol» είναι ο ήρωας του κόμικς αυτού, στην ουσία ένα θύμα, το ιδανικό Θύμα κάθε είδους χειραγώγησης, χαρακτηριστικό απόκληρο μιας απάνθρωπης κοινωνίας. Πολλές οι αναφορές στο γερμανικό κινηματογράφο της δεκαετίας του εβδομήντα. («Το μαχαίρι στο κεφάλι», «ο Αμερικανός φίλος», απ’ όπου και π ομοιότητα του «Nikopol» με το μεγάλο ηθοποιό Bruno Ganz. Ξεκινώντας από μια ασφυκτική ατμόσφαιρα μιας καταπιεσμένης πόλης, δημιουργήθηκε η προβολή του Παρισιού σε ένα κοντινό μέλλον (2023) και η καρικατούρα μιας απολυταρχικής εξουσίας. Η εικόνα που απορρέει δεν είναι ακριβώς μελλοντολογική. Οι αναφορές στο παρόν και στο παρελθόν δίνουν μια εντύπωση βιωμένων καταστάσεων, επανάληψης, επιστροφής στα ίδια. Πρόκειται για μια ιστορία πολιτική αλλά με γενικότερη έννοια, υπάρχουν αναφορές στο ναζισμό, στο φασισμό και σε δικτατορίες του ’30 και ’40, στην εκκλησία (π.χ. παπάδες), στον μιλιταρισμό.
Ο Bilal έφερε το ρεύμα των εκκεντρικών ιστοριών στο απόγειο της δόξας τους. Όπως και ο συγγραφέας ΕΦ Roger Zelazny στο βιβλίο του «Το βασίλειο του σκότους και του φωτός», έτσι και ο Bilal εμφανίζει στο κόμικς του αιγυπτιακές θεότητες, θεοί που με σκάφος τους μια ιπταμένη πυραμίδα μένουν από καύσιμα πάνω από το Παρίσι. Ο πιο συμπαθής από αυτούς ο Χόρους, ο τρελός επαναστάτης, φονιάς Θεός με την ανθρώπινη ψυχή, παρανοϊκός και φιλόδοξος που μπαίνει στο κορμί του Νικοπόλ καταλαμβάνοντάς τον και χαρίζοντας του ένα πόδι από σίδερο. Αιγύπτιοι Θεοί με ανθρώπινα ελαττώματα, ο ευαίσθητος, αγνός ήρωας Νικοπόλ με ένα πόνο σπαραχτικό, ο γιος του που είναι όμοιός του (Ο Νικοπόλ καταψύχτηκε και στάλθηκε εξορία στο διάστημα για 30 χρόνια) και έχει το ίδιο όνομα με τον πατέρα του (τον γιο ας τον λέμε Νίκο) και την ίδια προσωπικότητα. Στοιχεία σουρεαλιστικής οπτικής που συγχέονται σε ένα Enki Bilal παράλογο σύμπαν που σφύζει από εξωγήινους, μηχανές που μιλούν, τέρατα, βίαιους ακρωτηριασμούς, σφαγές. απόγνωση, θλίψη, τον Θάνατο, την ανάσταση και το πέρασμα στους δρόμους της ψυχικής αρρώστιας. Πεσιμιστική διάθεση από τον ιδιοφυή Bilal απέναντι σ’ ένα κόσμο τρελών.
Το 1986 δημιουργεί τη συνέχεια με τη «Γυναίκα Παγίδα» που δεν είναι άλλη από τη Τζιλ Μπιοσκόπ. Η αποτρόπαια και ντελιριακή οδύσσεια της νεαρής αυτής γοητευτικότατης δημοσιογράφου με τον ασύστολο εθισμό της στα παραισθησιογόνα και στη λήθη. Η Τζιλ θα δοθεί στον Νικοπόλ και το τρίγωνο ολοκληρώνει ο Χόρους. Το τελευταίο μέρος της τριλογίας φέρει τον τίτλο «Ισημερινό ψύχος» και, αν και έρχεται να ξεδιαλύνει τις καταστάσεις, τελικά τις κατευθύνει στην αρχή, διαγράφοντας ένα κύκλο που φτάνει στο τέλος του και στην αρχή του. Ο Νικοπόλ παρηκμασμένος, παρατημένος από τη ζωή, με την ψυχή του να’ χει φύγει από το στήθος του και να’ χει πετάξει σαν πεταλούδα, φτάνοντας και μένοντας για πάντα στα χείλη της Τζιλ. Ένα εκπληκτικό βιβλίο το «Bleu Sang» (Μπλε αίμα) προστίθεται και εστιάζει την προσοχή του στους παθιασμένους έρωτες της Τζιλ Μπιοσκόπ και του Νικοπόλ.
Δεν θέλω να πεθάνω από ζέστη στους -20
Ο Enki Bilal, ο απόλυτος ζωγράφος των κόμικς, με αριστουργήματα όπως Η Γυναίκα Παγίδα, Ο ύπνος του κτήνους και 32 Δεκέμβρη, ευφυής συγγραφέας, εκτός από τα κόμικς ασχολήθηκε και με το σινεμά (και συνεχίζει…).Έπειτα από ένα φιλμ μικρού μήκους με τίτλο La Femme Graphique, το 1989 γύρισε την πρώτη του ταινία το «Bunker Palace Hotel» (εντελώς άπαιχτη στην Ελλάδα, μα ίσως κάποτε έρθει και στα ζοφερά μέρη μας) και χρόνια αργότερα μια δεύτερη, το Tykho Moon.

Alan Davis


{[1956- ] (MB)} Ο Βρετανός Alan Davis γεννήθηκε το 1956. Ξεκίνησε την καριέρα του στα κόμικς στις αρχές των ‘80s συνεργαζόμενος με διάφορα φανζίν, όπου, μεταξύ άλλων, δημιούργησε το The Crusader για το «Frantic Magazine». Από το 1981 έως το 1983 σχεδίασε αρκετά κόμικς του Captain Britain, σε σενάρια του Alan Moore. Το 1982 δημιούργησε το Harry Twenty on the High Rock στο «2000 AD» (# 287-307). Το 1983 συνεργάστηκε με το έξοχο «Warrior» όπου σχεδίασε το Marvelman. Το 1983 ακολούθησε το υπέροχο D.R. & Quinch στο «2000 AD» σε σενάρια των Moore και Jamie Delano (στην Ελλάδα δημοσιεύθηκε στο «Τρουένο») και το 1985 σχεδίασε τον Δικαστή Dredd.

Το 1985 άρχισε τη συνεργασία του με Αμερικανούς εκδότες σχεδιάζοντας αρχικά το «Batman and the Outsiders» (#20-36) στη DC Comics. Ακολούθησαν δυο ετήσια τεύχη των «New Mutants» (#2-3, 1986-87) στη Marvel, τα τεύχη #569-575 του «Detective Comics» το 1986 (σχεδίασε την αρχή του Batman: Year Two), σχεδίασε τους X-Men. Το 1987 δημιούργησε το φανταστικό comic book «Excalibur» και τα graphic novels Wolverine: Bloodlust (1990) και Batman: Full Circle (1991). Το 1994, στη Marvel, δημιούργησε το The ClanDestine και το 1996 το X-Men/ClanDestine.

Το 1998 το JLA: The Nail και ακολούθησε το JLA: Another Nail. Κατόπιν κόμικς των Fantastic Four (1998 και 2006), X-Men (1999-2000), Avengers (2001-2003), το Spider-Man: The Official Movie Adaptation (2002) και το Killraven (2002). Το 2003 υπέγραψε συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με τη Marvel. Ένας πολύ καλός, κλασικός σχεδιαστής.

http://www.alandavis-comicart.com/

Chris Bachalo

{[1965-] (Canada)} Το 1965 γεννήθηκε ένα πολύ μεγάλο ταλέντο για τον κόσμο των χάρτινων ηρώων, το όνομα αυτού Christopher Bachalo. Ξεκίνησε την καριέρα του τον Ιανουάριο 1990 σχεδιάζοντας το δωδέκατο τεύχος του κόμικς Sandman, για λογαριασμό της εταιρείας DC/Vertigo. To ταλέντο του κέντρισε το ενδιαφέρον του Βρετανού σεναριογράφου Peter Milligan, και μαζί αναβίωσαν έναν ήρωα της δεκαετίας του ’80, τον Shade the changing man (δημιουργία αρχικά των Steve Ditko & Jack Kirby). Οι Avant Garde ανησυχίες και των δύο κατέστησαν τον τίτλο έναν από τους πιο σημαντικούς της Vertigo.

Μαζί με τον σεναριογράφο Neil Gaiman (Sandman) το 1993 σχεδιάσε την ηρωίδα Death, η Θανή (ή Θάνατος), το κόμικς αυτό φέρει τον τίτλο Death: The High Cost of Living και ολοκληρώνεται σε τρία τεύχη πολύ όμορφα σχεδιασμένα, σχεδόν μαγευτικά όπως είναι και το σχέδιο του Bachalo, μαγευτικό (όπως θα κρίνει κανείς και από το υπέροχο πρώτο τεύχος του Children’s Crusade). Μετά την επιτυχία του στην DC Comics τον κάλεσαν στην Marvel, όπου και σχεδίασε το πρώτο τεύχος του τίτλου X-Men Unlimited, μόνο που αυτή η αλλαγή δεν έδωσε καλό αποτέλεσμα , στο συγκεκριμένο τουλάχιστον! Δημιούργησε στη Marvel μια νέα γενιά μεταλλαγμένων, τους Generation X, μετά πέρασε στο Ghost Rider 2099 και κατόπιν στους The uncanny X-men.

Το όνομά του εκτοξεύεται στα ύψη, επιστρέφει στη DC COMICS όπου σχεδιάζει το νέο κόμικς της Death: The Time of Your Life και το αριστουργηματικό The Witching Hour. Μαζί με τον Joe Kelly δημιουργησαν το Steampunk, για την εταιρεία Cliffhanger, πρόκειται για μια Gothic industrial steampunk love story (σύμφωνα με τα λόγια των δημιουργών), που λαβαίνει μέρος σε μια Αγγλία μετά-φουτουριστική, πνιγμένη στους καπνούς του υγραερίου και της ρομποτικής, πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, και στο σενάριο και στο σχέδιο, με πολύ όμορφο lettering. Απολαύστε το!

http://www.chrisbachalo.net/

http://www.bedetheque.com/auteur-3854-BD-Bachalo-Christopher.html

Chris Achilleos

Έλληνας ζωγράφος και εικονογράφος ο Χριστόφορος Αχιλλέως (Chris Achilleos) γεννήθηκε στην Φαμαγκούστα της Κύπρου το 1947. Είχε μια καλή και ευτυχισμένη παιδική ζωή μέχρι το 1960 που πέθανε ο πατέρας του. Αμέσως μετά η οικογένεια του μετανάστευσε στην Αγγλία. Σπούδασε Επιστημονικό και Τεχνικό Σχέδιο στο Hornsey College of Art.

Από το 1969 κι έπειτα ασχολήθηκε στην εικονογράφηση και την ζωγραφική και σήμερα πλέον είναι από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες fantasy σε ολόκληρο τον κόσμο. Το όνομα του Χρίστου Αχιλλέως είναι σήμερα συνώνυμο με τα τολμηρά οράματα και την ηρωική φαντασία. Οι έντονες εικόνες του παίρνουν μια ζωντανή παρουσία που δίνει την αίσθηση του τρισδιάστατου. Και αυτή η τρισδιάστατη εμφάνιση οφείλεται αποκλειστικά στην υπέρτατη τεχνική του και το έντονο αίσθημα του δραματικού που τον διακατέχει. Οι φανταστικά πανέμορφες εικόνες του είναι εμπνευσμένες από τα παιδικά του χρόνια στην Κύπρο. Μεγάλωσε μελετώντας Ελληνική μυθολογία, Θρύλους και κλασικά βρετανικά κόμικς.

Το θαυμαστό έργο του μεγάλου κομίστα Frank Bellamy (21/5/1917-5/7/1976) του κέντρισε την προσοχή, ιδίως το εξαίρετο Heros The Spartan. Αυτές οι εμπνεύσεις -παράλληλα με μια επιρροή από τον Salvador Dali- διακρίνονται σε ολόκληρο το θαυμαστό έργο του. Τολμηρά οράματα ηρωικής φαντασίας, fantasy, ΕΦ, Sword and Sorcery, ήρωες του παρελθόντος (Αχιλλέας, Beowulf), νέοι υπέρ-άνθρωποι που επινόησαν συγγραφείς όπως ο Robert E.Howard (Conan), κτήνη, δράκοι, μυθολογικά τέρατα και πανέμορφες γυναίκες συνθέτουν το γοητευτικό μα ταυτόχρονα και απειλητικό σύμπαν του καλλιτέχνη.

Ατόφια φαντασία όσο πιο τέλεια γίνεται. Έχει σχεδιάσει εξώφυλλα πολλών βιβλίων και περιοδικών ΕΦ (Doctor Who, Star Trek, Fighting Fantasy, Elric, 2000 AD) και αφίσες ταινιών όπως SuperGirl, Jackie Chan’s The Protector κ.α. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συνεργασία του σε αριστουργηματικά φιλμ φαντασίας: Με τον σκηνοθέτη Ridley Scott στην ταινία Blade Runner, με τον animator Ray Harryhausen στην ταινία Clash of the Titans (με τον Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Δία), στο Willow και φυσικά στο cult φιλμ κινουμένων σχεδίων Heavy Metal το 1980.

Έχει κυκλοφορήσει τρία βιβλία με έργα του, τα Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Σειρήνες και Μέδουσα. Είναι παντρεμένος με την Άντζυ, έχει δύο παιδιά και ζει στο Λονδίνο. Αυτός είναι ο Χριστόφορος Αχιλλέως, ο μεγάλος illustrator που κατατάσσεται πια στο πάνθεον των μέγιστων του είδους.

http://www.chrisachilleos.co.uk/

Michael Allred

Δημιουργός κόμικς, μουσικός, δημοσιογράφος και κινηματογραφιστής ο Michael Dalton Allred γεννήθηκε στο Roseburg, Oregon (όπου συνεχίζει να ζει) πριν από 42 χρόνια. Για τρία χρόνια εργάστηκε ως disc-jockey, και θέλησε να εργαστεί ως εκφωνητής ειδήσεων. Το 1988 βρέθηκε στην Ευρώπη όπου εργάστηκε ως ρεπόρτερ του τηλεοπτικού δικτύου CNN. Λίγο πριν είχε ολοκληρώσει το πρώτο του κόμικς με τίτλο Dead Air. Το κόμικς ήταν να εκδοθεί σε 4 τεύχη -συνολικά 104 σελίδων- από τον εκδότη Renegade Press. Ο εκδότης όμως χρεοκόπησε και έκλεισε λίγο πριν την έκδοσή του. Εκδόθηκε τελικά το 1989 από τον εκδότη Slave Labor. Ακολούθησαν η σειρά κόμικς Graphique Musique (3 τεύχη), η συνέχεια της με ελαφρώς αλλαγμένο τίτλο Grafik Muzik, το Creatures of the Id, κλπ..

Το 1990 επέστρεψε στο Oregon και το Νοέμβριο του 1991 δημοσίευσε στην Marvel Comics το πρώτο και μοναδικό τεύχος του Everyman. Το 1992 παρουσίασε τον νέο του ήρωα Madman (ή Frank Einstein), ο οποίος είχε κάνει την παρθενική του εμφάνιση στις σελίδες του Grafik Muzik (Caliber 1990/91). Ο υπέροχος αυτός χαρακτήρας εκδόθηκε αρχικά σε μια σειρά 3 τευχών από την Tundra. Γρήγορα έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους υπέρ-ήρωες των κόμικς. Το 1994 ο Allred άλλαξε εκδότη και προσχώρησε στην Dark Horse, παίρνοντας μαζί του τον ήρωα και αλλάζοντας τον τίτλο του σε Madman Comics. Τότε πραγματικά αυτή η σειρά πήρε τα’ απάνω της. Ο Madman έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στο κοινό και σε άλλους κόμικς δημιουργούς. Και δεν προκαλεί πια έκπληξη το γεγονός πως στις σελίδες του Madman Comics πολύ συχνά σχεδιαστές συνδράμουν στην δημιουργία, φέρνοντας μαζί τους και τους ήρωες τους (ξεχωρίζουν βέβαια τα εκπληκτικά Madman/Nexus και Superman/Madman Hullabalu).

Μιλώντας για τον φετίχ ήρωα του ο Allred τονίζει με πάθος: «Ο Madman είναι ο πιο ρετρό, εκκεντρικός, ρομαντικός, στωικός, πνευματώδης, περιπετειώδης, τρομακτικός, μυστηριώδης και τραγικός χαρακτήρας κόμικς όλων των εποχών». Το Madman θα γυριστεί σε ταινία στο προσεχές μέλλον από τον Robert Rodriguez (Spy Kids). Άλλα του κόμικς τα: Vertigo Visions, G-Men From Hell (που έγινε και ταινία), The Geek, Sandman (#54, «Prez» με συνεργάτη τον Bryan Talbot), The Atomiks, X-Force και X-Statics.

Δημιούργησε επίσης το αριστουργηματικό «Hi-Sci-Fi» Red Rocket 7 (1997/98) -7 τεύχη-, μια space opera όπου ο alien Red Rocket και 6 από τους κλώνους του κάνουν μια παράλληλη περιδιάβαση στους πλανήτες και στην ιστορία του Rock ‘n’ Roll – από τον Elvis και τον Little Richard στους Beatles και τους Stones, τον Bowie και προχωρούν μέχρι σήμερα. Το ’98 οι περιπέτειές του κυκλοφόρησαν σε μουσικό CD, από το ροκ συγκρότημα του Allred, The Gear (που εμφανίστηκαν στο προσκήνιο με το single «Black Narcissus») με τίτλο Son of Red Rocket 7.

Το ίδιο έτος ο Allred έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε -ακολουθώντας τα βήματα του μέντορά του Alexandro Jodorowsky- το δυσεύρετο -πλέον- cult φιλμ Επιστημονικής Φαντασίας Astroesque που συνδέεται επιδέξια με το κόμικς και το CD του Red Rocket 7. Τα κόμικς του μεγάλου καλλιτέχνη Mike Allred μιξάρουν επιδέξια την Ε.Φ. του pulp φανταστικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1950 με τα παραδοσιακά κόμικς υπέρ-ηρώων του Jack Kirby.

Links:
http://www.aaapop.com/
http://www.darkhorse.com/